RON Gastrobar Amsterdam, een review

RON gaat het helemaal anders doen

Al jaren kom ik geregeld bij RON Gastrobar aan de Sophialaan in Amsterdam. Een jaar of tien geleden bood RON regelmatig een driegangenlunch aan via Groupon voor twee personen voor slechts €50. Voor mij destijds een bijzonder goede deal, die helaas is uitgefaseerd. Hierdoor ben ik echter wel blijven “plakken” en komen we hier graag terug voor een lunch of diner. Het was ook mijn vaste stek geworden om jaarlijks mijn American Express Platinum dinertegoed te gebruiken. Jammer genoeg is dit voordeel onlangs aangepast.

Het restaurant is bekend van chef-kok Ron Blaauw en is ontstaan met het idee om fine dining toegankelijk te maken voor een breder publiek. RON Gastrobar heeft één Michelinster en een 15/20 beoordeling door Gault&Millau.

Het nieuwe concept: Tussen-RON-de

Vanwege de verjaardag van onze dochter was ik op zoek naar een restaurant waar we deze gebeurtenis konden vieren en toen ik via de nieuwsbrief van RON Gastrobar werd geattendeerd op zijn nieuwe restaurantconcept: Tussen-RON-de. Het is tijd voor een “brand new concept” en hoewel ik het menu door de jaren heen geregeld heb zien veranderen, leek het ons leuk dit te proberen tijdens de proefavond.

Aankomst en ontvangst

RON Gastrobar ligt op een steenworp afstand van het Vondelpark en is goed bereikbaar met tram 2, die stopt op slechts enkele minuten lopen. Wij stappen uit de tram en zijn iets aan de vroege kant voor onze reservering van half 9. Dit is geen probleem, en nadat onze jassen zijn aangenomen worden wij begeleid naar onze tafel. De sfeer is modern en wordt opgeleukt door grote zijde bloemen en vlinders die aan het plafond hangen

Het valt op dat sommige tafels wel erg dicht op elkaar staan. Dit lijkt een trend te zijn zoals we eerder hebben gezien bij RIJKS en Wolf Atelier. Bij het raam staan de tafels voor twee een stuk verder uit elkaar.

Menu RON Gastrobar

Vanavond is er een gemixt menu van het normale à-la-carte menu en de Tussen-RON-de-gerechten. De Tussen-RON-de-gerechten worden, zodra ze in de keuken zijn bereid, aangeboden aan tafel of zelfs ter plekke afgemaakt. Dit zorgt voor veel meer interactie met de bediening en geeft een andere eetbeleving.

Na de uitleg van het nieuwe concept stelt de bediening voor om per persoon twee à-la-carte gerechten te bestellen en ons verder te laten verrassen door wat er langskomt. We bestellen van de cocktailkaart en ik begin zelf met een Uiltje IPA. Uiteindelijk krijgen we de vraag of we water op tafel willen hebben en ik knik bevestigend. Iets wat later nog tot enige verbazing zou leiden.

Aperitief

De drankjes laten even op zich wachten, wat waarschijnlijk komt door de bestelde cocktails. Wel staat er al snel zelfgemaakte chips met hummus op tafel. Beide zijn op smaak, maar niet iets wat je bij een Michelinster restaurant zou verwachten? Normaal serveert RON Gastrobar frisse augurken van Oos Kesbeke, en deze worden door mij een beetje gemist als aperitief. Bij de hummus had ik trouwens graag een stuk brood gehad.

Kingkrab

Plots staat er een jongeman met een groot dienblad aan de tafel. Daar is #4: het breekbroodje met kingkrab van de Tussen-RON-de-gerechten. Het is goed op smaak, maar slechts een klein hapje dat dan ook snel op is. Het is voor €15 aan de forse kant geprijsd.

Tomaatjes en “burrata”

Al snel komt dezelfde jongeman weer langs met #5: cherrytomaatjes, burrata, yuzu-basilicumdressing. Het is de inhoud van de burrata met een frisse yuzu-dressing. Prima qua smaak, maar de “schil” van de burrata ontbreekt, waardoor er vooral stracciatella op het bord ligt. De basilicum brengt de tomaat en burrata perfect bij elkaar. Een smakelijk en fris gerecht.

Steak Tartaar

Terwijl we net bezig zijn met de “burrata” wordt het eerste à-la-carte gerecht gebracht: steak tartaar, krokante aardappel, jalapeño, ansjovis. Ik ben gewend om dit hier in een kom te krijgen met alle losse ingrediënten en een grote fles “RON’s famous steak tartare saus” waarmee je alles zelf op smaak kunt brengen. De prijs ligt in dat geval ook iets hoger dan deze variant. Dit keer ligt alles op een bord op elkaar gestapeld, met het advies om alles voor het eten goed door elkaar te mengen.

De aardappel geeft een mooie crunch aan het gerecht, en hoewel de jalapeño iets wegvalt en meer als een hint aanwezig is, zijn de tafelgenoten het eens dat het erg smaakvol en lekker is.

Oesters en Yellowtail

De bediening staat alweer klaar: de kar met oesters slaan we over, daar zijn wij geen fan van. Wel komt er een dienblad aan met #3: Dutch yellowtail, kersenbloesemdressing, jalapeño, geserveerd als een ceviche. Vrij vissig van smaak en je zou door de naam een donkerder stukje vis verwachten a la Tonijn, maar dit blijkt een hele andere vissoort te zijn. De dressing maakt het een gebalanceerd gerecht, maar ook hier mis ik de pit van de jalapeño en vraag ik me hardop af of die er wel in zat.

Kwartel en Noodles

De gerechten blijven elkaar snel opvolgen aan tafel. De bediening vraagt of wij al interesse hebben in het hoofdgerecht, maar we besluiten om dit nog even uit te stellen. Wel komt er een dienblad met #2: gefrituurde kwartel met pompoen en #6: XO-noodles met koningszwam. Beide besluiten wij te nemen om te delen. Twee mooie gerechten die lekker zijn, maar we vragen ons wel af of ze passen bij de signatuur van RON Gastrobar. Zeker de noodles voelen wat ondermaats qua presentatie als ze geserveerd worden in een noodle-box: is dit toegankelijk fine dining?

Dan lijkt de vaart er een beetje uit te raken. De kar met dim sum lijkt vast te staan in een ander gedeelte van het restaurant en het personeel neemt duidelijk de tijd om alles goed toe te lichten. Het voelt nog wat onwennig, maar daar is begrip voor bij het doorvoeren van een nieuw concept. We bestellen nog een ronde drankjes en wachten op de Wagyu-burger en de dim sum. De kinderen kijken daar al de hele avond naar uit.

Wie zich intussen afvraagt hoe er wordt bijgehouden welke gerechten er zijn gegeten: er staan twee kaarten op tafel waar de bediening bij elk geserveerd gerecht een streepje op zet.

Dim Sum

Daar zijn #8 en #9 op de dim sum-kar: gestoomde bun met ossenstaart en eendenlever en ha kau met garnaal, wasabi en kaviaar. We nemen ze allebei. De gestoomde bun is fantastisch, hoe basic een bapao ook lijkt, maar wanneer heb jij deze met ossenstaart en eendenlever gegeten? Een aanrader. De ha kau ben ik zelf geen fan van, maar voor slechts €5 is het het proberen waard?

Wagyu-burger

Daar is #7 dan eindelijk: de Wagyu-burger met groene ketchup en Bleu d’Auvergne. Hier hebben we de hele avond op gewacht. We nemen de helft van de burgers op het dienblad. De burger is smakelijk en leuk gedecoreerd met een gebrandmerkt ei, het logo van Ron Gastrobar. De blauwe kaas overheerst toch wel behoorlijk qua smaak. Begrijp me niet verkeerd, het was smakelijk, maar ik vraag me wel af of Wagyu hier niet vooral als verkoopmethodiek wordt gebruikt. Met dit soort combinaties van sterke smaken kun je waarschijnlijk met goedkoper vlees net zo’n lekkere burger maken. Voor €15 is hij behoorlijk aan de prijs, gezien de portiegrootte.

De klassieker: Ron’s boneless spareribs

De absolute ster van de avond moet nog komen: de boneless spareribs. Een gerecht dat ik nooit oversla als ik bij RON Gastrobar eet. Ze worden spectaculair geserveerd met stikstof, waardoor er rook onder de ribben vandaan komt. Er zit een BBQ-lak overheen en een mooie, zelfgemaakte sambal ligt ernaast om het af te maken. Geen commentaar op dit fantastische gerecht: 10/10.

Bij de spareribs hebben we frietjes met huisgemaakte mayonaise. Deze vallen iets tegen omdat het vrij kleine stukjes zijn. Qua smaak is er weinig op aan te merken, maar iets minder crunch en meer aardappel aan de binnenkant was prettig geweest.

Dessert

Door naar het dessert, dat wederom op een kar wordt geserveerd. Blijkbaar allemaal gelabeld als #9. We besluiten alle opties te nemen: de citroensorbet, een bak ijs met toppings om te delen en kaas met garnituur. De kaas moet uit de keuken komen, waardoor de rest alvast begint met de ijsjes en ikzelf nog even op de kaas moet wachten.

De citroensorbet is gemaakt met Italiaanse Amalfi-citroenen “uit het seizoen” en wordt geserveerd met pijnboompitjes. Erg lekker en fris. De bak ijs met rode vruchten en marshmallow-toppings valt in de smaak en is al snel op voor ik er erg in heb. De opmaak in een kartonnendoos past misschien bij het concept, maar niet helemaal in de setting net zoals de noodels eerder op de avond.

Intussen is iedereen klaar met het dessert, maar de bestelde kaas is helaas nog steeds niet gearriveerd. Ik geef bij de bediening aan dat ze deze van de bon mogen halen. Inmiddels is het 23:00 uur en voor de meeste van ons gezelschap is morgen helaas weer een werkdag.

Samenvatting RON Gastrobar

De echte toppers hebben we vanavond gemist

Het is natuurlijk altijd een beetje een gok om bij een vertrouwd restaurant te gaan eten op het moment dat ze besluiten het helemaal anders te doen. Het nieuwe concept valt op zich in de smaak en zorgt voor veel meer interactie met de bediening, en je kan gemakkelijk extra dingen proberen met een lage drempel. Het lijkt er alleen wel op dat je sneller en meer eet dan wanneer je vooraf gewoon een aantal gerechten van de kaart kiest.

Wat mij betreft misten we vanavond de echte smaaksensaties. Er zaten een paar mooie gerechten tussen het Tussen-RON-de-menu, maar niets waarvoor ik speciaal zou terugkomen. Daarbij zijn sommige gerechten, zoals de Wagyu-burger en de kingkrab, aan de prijs in vergelijking met een gangbaar hoofdgerecht. De verhouding tussen prijs en portiegrootte mag in een aantal gevallen echt beter. De boneless spareribs waren perfect, alleen daarvoor komen we zeker nog eens terug. Jammer dat het Tussen-RON-de-menu niet één gerecht van dat niveau wist te bieden.

Water met een sterrenprijs

Wat ik ook niet onbenoemd kan laten zijn de flessen water op tafel. Die bleken onderdeel van een waterarrangement van €7 per persoon, waarbij je onbeperkt water kon drinken. Dat had men bij binnenkomst wel even mogen melden. Normaal schijn je hier ook een paar hapjes bij te krijgen, maar dat was vanavond niet het geval. In totaal €42 voor iets meer dan drie flessen is simpelweg absurd. Voor de duidelijkheid: dit waren geen San Pellegrino of Panna flessen, maar zelfgebotteld water met gezellig artwork van RON op de fles. Uiteraard heb ik dit bij de bediening aangegeven en hier hebben we vervolgens nog een tijdje over nagesproken met de medewerker in kwestie.

Aan de sfeer en het personeel heeft het zeker niet gelegen. De bediening was vriendelijk, attent en deed duidelijk haar best om van het nieuwe concept een succes te maken. De prijs-kwaliteitverhouding was vanavond discutabel: voor zes personen waren we bijna €550 kwijt. Voor dit bedrag kun je elders in de stad een betere ervaring krijgen. Betalen kon uiteraard, zoals het hoort bij dit soort restaurants, met mijn American Express Platinum-kaart.

Wij komen zeker nog eens terug zodra het reguliere menu weer op de kaart staat. Deze avond voelde niet helemaal representatief voor de ervaring die we normaal gesproken bij dit restaurant gewend zijn. Ik kan iedereen aanraden hier eens te gaan eten. Hopelijk geeft de feedback van vanavond voldoende input om het concept verder te verfijnen.

Van plan restaurant RON Gastrobar te bezoeken?